نامه های مامان

من کيستم ؟ شايد انساني که مي بايست خليفه خدا روي زمين باشد يا شيطاني هستم که از درگاه عبوديت خدا رانده شده . من ترکيبي هستم از دفتر سپيد و سياه روزگار .  تجمعي از لبخند و اشک يا شايد هم بسان همان گورخري که نميداند سياه است با خط هاي سفيد يا سفيد است با خط هاي سياه . نميدانم ! من سرشارم از تضادها، از سپاس و ناسپاسي ها،   از تيرگي ها و روشنايي ها. من روزها به اين مي انديشم که کيستم و چرا آمده ام و نمي يابم معناي بودنم را .هر چه بيشتر مي انديشم بيشتر سردرگم مي شوم. آري ! درونم از عناصر متضاد پر شده . و خوب مي دانم که اگر غمي نباشد شادي مفهومي نخواهد داشت، با نلخي هاست که شيريني...

بعد خوندن دعای ام داوود که بدجوری بهم چسبید ...الان نشستم پای لپ تاپ ...چون میگن مستحبه صبرکنن نمازجمعه تموم بشه بعد نمازظهروبخونن... ...نشسته ام اینجا تا یکم بگذرد بعد نماز ظهر رابخوانم...با یه حوله برتن!!!!!...موهام خیسه هنوز....!!!!!توحموم آهنگ های مورد علاقه ام و انداختم ...خیلی بهم چسبید ..البته همه رو ربطش میدادم به تو خداجووونم!!!!! اینجوری کیفش بیشتره وقتی گوش میدی!!! +از نالیدن وانتقاد  کردن هیچ وقت چیزی حاصل نیومده...بنابراین دیلیت شد..باید یادم بمونه  شکر خدا منو خیلی قوی بار اوردن ......هیچی نمیتونه جز خداوند مهربون منو بشکونه!!!!!!!!!!!!!!!!! + اکنون ای قدرت برتر! بگذار در سی ویک سالگی زندگی  که خودخواسته نبود و خواسته ی تو ...

دکلمه وبلاگم ......... +حسین پناهی ...

سلام خدایا ...عشق دیرین من!!!!خدایی که تنها یاد توست که مرا محکم نگه میدارد...خدایا قسمت میدهم به روزی که مرا خلق کردی ...قسم به روزهایی که طفل صغیری بودم وتو ازمن مواظبت کردی..آن روزها را یادت هست خدایااااااااا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟خدایا قسمت میدهم به همان روزهایی که هنوز پاک بودم مرا وهمه دوستانم را به آرزویمان برسانی...دوستت دارم خدایی که تنها بودن توست که به من امید زندگانی میبخشد!!!!! واما اکنون ازخانه مادربرگشته ام...خواهرزاده ها خانه مامی بودند...ومن با برنامه جدید موبایلم که ازهمه عکس میگرفتم وچهرهاشان را چاق میکردم کلی خندیدم وبچه هاراخنداندم....بعد هم پانتومیم بازی کردیم...من چنان شکل ماهی ازخودم درآوردم که همین الان هم که هست خنده ام میگیرد...

هنوز هم میتوان نوشت ...هنوز هم میتوانم برایت بنویسم خدای من  ...هنوز میتوانم سجده هایم رادردکمه های کیبورد خلاصه کنم...شاید دلم شکسته .شاید خسته شدم..ولی دلم برای دوستانم میسوزد!! هنوز دوستانی دارم که نمیتوانم تنهایشان بگذارم....هنوزهم دل های مهربان کم نیست....شاید زیادحساسم...شاید گاهی مثل مرغ سرکنده به دنبال فرزندم بگردم ...شاید گاهی ازخودم متنفرشوم...شاید گاهی هیچ چیزتسکینم ندهد ...ولی مینویسم.....این حرف های نگفته ام باید بیچاره ها..جایی خودشان راتخلیه کنند...یاد التماس هایم می افتم!!! +ازامروزنظرات رامیخوانم ولی تایید نمیکنم....دوستتون دارم!

...